Thursday, December 22, 2011

Bend, but Don't Break




One of my fondest memories as a child is going by the river and sitting idly on the bank. There I would enjoy the peace and quiet, watch the water rush downstream, and listen to the chirps of birds and the rustling of leaves in the trees. I would also watch the bamboo trees bend under pressure from the wind and watch them return gracefully to their upright or original position after the wind had died down.

When I think about the bamboo tree's ability to bounce back or return to its original position, the word resilience comes to mind. When used in reference to a person this word means the ability to readily recover from shock, depression or any other situation that stretches the limits of a person's emotions.

Have you ever felt like you are about to snap? Have you ever felt like you are at your breaking point? Thankfully, you have survived the experience to live to talk about it.

During the experience you probably felt a mix of emotions that threatened your health. You felt emotionally drained, mentally exhausted and you most likely endured unpleasant physical symptoms.

Life is a mixture of good times and bad times, happy moments and unhappy moments. The next time you are experiencing one of those bad times or unhappy moments that take you close to your breaking point then bend but don't break. Try your best not to let the situation get the best of you.

A measure of hope will take you through the unpleasant ordeal. With hope for a better tomorrow or a better situation, things may not be as bad as they seem to be. The unpleasant ordeal may be easier to deal with if the end result is worth having.

If the going gets tough and you are at your breaking point, show resilience like the bamboo tree, bend, but don't break!

Monday, December 19, 2011

The Law of the Garbage Truck


One day I hopped into a taxi and we took off for the airport. We were driving in the right lane when suddenly a car jumped out of a parking space right in front of us. My taxi driver slammed on his breaks ... skidded, and missed the other car by just inches! The driver of the other car whipped his head around and started yelling at us. My taxi driver just smiled and waved at the guy. And I mean he was really friendly.

So I asked, "Why did you just do that? This guy almost ruined your car and sent us to the hospital!"

This is when my taxi driver taught me what I now call "The Law of the Garbage Truck." He explained that many people are like garbage trucks. They run around full of garbage, full of frustration, full of anger, and full of disappointment. As their garbage piles up, they need a place to dump it and sometimes they'll dump it on you. Don't take it personally. Just smile, wave, wish them well, and move on. Don't take their garbage and spread it to other people at work, at home, or on the street. The bottom line is that successful people don't let garbage trucks take over their day.

Life's too short to wake up in the morning with regrets, so… Love the people who treat you right. Forgive the ones who don't. Life is ten percent what you make it and ninety percent how you take it! 

Friday, October 28, 2011

પ્રેમને કારણો સાથે -વિપિન પરીખ



મને મારી ભાષા ગમે છે
કારણ બાને હું બા કહી શકું છું.

‘મમ્મી’ બોલતાં તો હું શીખ્યો છેક પાંચમા ધોરણમાં.
તે દિવસે ખૂબ રોફથી વાઘ માર્યો હોય એમ
મેં ‘મમ્મી’ કહીને બૂમ પાડેલી.
બા ત્યારે સહેજ હસેલી -
કારણ બા એક સાદો પોસ્ટકાર્ડ પણ માંડ માંડ લખી શકતી.

બા બેંકમાં સર્વિસ કરવા ક્યારેય ગઈ નહોતી અને
રાત્રે ‘લાયન્સ’ પાર્ટીમાં ગઈ હોય એવું યાદ પણ નથી.
બા નવી નવી ‘ડિશ’ શીખવા ”માં ગઈ નહોતી
છતાં ઈંગ્લિશ નામ ખડક્યા વગર એ થાળીમાં જે મૂકતી
તે બધું જ અમૃત બની જતું.

મને મારી ભાષા ગમે છે,
કારણ મને મારી બા ગમે છે.

-વિપિન પરીખ

Wednesday, October 12, 2011

Nice Story !

એક ભરવાડ તેના પ્રાણીઓ નું ટોળું લઇ ને રોડ ની સાઈડ માં ઉભો હતો..

તેવા માં એક મર્સીડીઝ ગાડી આવી, ઉભી રહી અને ડ્રાઈવર ની સીટ પર થી એક વ્યક્તિ બહાર આવ્યો,

જેણે રેમંડ નું સુટ, રેબન ના ચશ્માં, ટાઈટન ની ઘડિયાળ પહેરી હતી..

તે આવ્યો અને પેલા ભરવાડ ને કહ્યું,

જો હું તને એ કહું કે તે તારી પાસે કેટલા ઘેટા છે તો, શું તુ મને તેમાંથી એક આપી શકે?

પેલો ભરવાડ તો તેની સામે જ જોતો રહ્યો! પછી પેલા ચરતા ઘેટા તરફ જોયું અને બોલ્યો,

“ઠીક છે!”

પેલા એ તો ગાડી પાર્ક કરી, લેપટોપ કાઢ્યું, નેટ ચાલુ કર્યું, નાસા ની વેબ સાઈટ પર જઈ ને જી.પી.એસ દ્વારા ગ્રાઉન્ડ સ્કેન કર્યું,

એક્સેલ ખોલી ને અલ્ગોરીધમ અને ટેબલ સેટ કર્યા..

પછી તેના હાઈ ટેક પ્રિન્ટર થી ૧૫૦ પેઈજ નો રીપોર્ટ તૈયાર કરી પ્રિન્ટ કર્યો..

ભરવાડ પાસે જઈ ને બોલ્યો કે,

૧૫૮૬ ઘેટા છે ના એક ઓછું ના વધારે!!

ભરવાડે કહ્યું,

સાચું, આ લે તારું ઘેટું..

પેલા એ એક ઘેટું લીધું અને મર્સીડીઝ ની ડેકી માં મુક્યું..

ભરવાડે કહ્યું,

જો હું એ કહી દઉ કે તમારો પ્રોફેશન શું છે તો તમે તે પ્રાણી રીટર્ન કરશો?

પેલો બોલ્યો,

“કેમ નહિ..!”

ભરવાડ બોલ્યો,

તમે ઓડીટર હશો !

પેલો આશ્ચર્ય થી બોલ્યો,

તમને કેમ ખબર પડી..?

ભરવાડે જવાબ આપ્યો,

સીધી વાત છે….પહેલું તો એ કે તમે અહીં બોલાવ્યા વગર આવ્યા….બીજું એ કે મને જે પહેલેથી ખબર હતી તેના પર તમે શરત લગાવી….ત્રીજું એ કે તમે મારા ધંધા વિશે કઈ જાણકારી નથી !! મહેરબાની કરી મને મારો કુતરો પાછો આપો..!!

Monday, September 26, 2011

કાજળભર્યા નયન.(ગીત)




કે તારા કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ..,(૨)
નેવળી તીરછી નજરનું આમંત્રણ..,
પાગલ પરવશ ભટકતો રહ્યો..,(૨)
મારી બરબાદીનું એજ છે એક કારણ..,
કોરસ- કે તારા કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ.., 



અંતરા-૧. 
પ્રીતની રીત જો સત્વર મળે તો..,
દ્વૈત-અદ્વૈતમાં તત્પર ભળે તો..,(૨)
આયખાંની અવધિ અટકે અધવચતો,
છળને કપટનું કાઢજે તું તારણ..,
કોરસ- કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ.., 



અંતરા-૨. 
યાદ ફરી-યાદના તાણા વણે તો,
સાદ પ્રતિ-સાદે કણે-કણે તો,(૨)
ભેદને ભરમના ઊઠે તરંગ તો,
જાણજે ધડક્યું છે તારું સંભારણ..,
કોરસ- કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ.., 



અંતરા-૩. 
પ્રેમની ભાષા જો ભરમાતી લાગે,
ઉરની ઉષા જો કરમાતી લાગે,(૨)
આંખમાં આંસુની ઓછપ અંજાયતો,
દુઃખ કેરા દરિયા સુકાયાનું કારણ..,
કોરસ- કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ..., 



અંતરા-૪. 
નયનોમાં સમણાનું કસ્તર પડેતો..,
કાળજાને કોરતું નસ્તર નડે તો..,(૨)
શ્વાસ-નિશ્વાસના અટકે ચરણ તો,જાણજે,
કર્યું છે માયાએ મારણ..,
કોરસ-કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ..,(૨) 

કે તારા કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ..,(૨)
નેવળી તીરછી નજરનું આમંત્રણ..,
પાગલ પરવશ ભટકતો રહ્યો હું..,(૨)
મારી બરબાદીનું એજ છે એક કારણ..,
કોરસ- કે તારા કાજળભર્યા નયનોનાં કામણ..,(૨) 

Wednesday, August 10, 2011

રામાયણના જમાનામાં ‘ફેસબુક’ હોત તો?!.....


રામાયણ-મહાભારત ખરેખર લડાયાં હતાં કે તે ઉત્તમ સાંસ્કૃતિક કથાઓ છે, એ આપણે જાણતાં નથી. એની પિંજણમાં પડવાની જરૂર પણ નથી- સિવાય કે બીજાને ચમકાવવા હોય અને પોતે (પ્રસાર માઘ્યમોમાં) ચમકી જવું હોય.
આપણે કલ્પના એટલી જ કરવાની છે કે રામાયણનાં પાત્રોના જમાનામાં ‘ફેસબુક’ જેવી સોશ્યલ નેટવર્કિંગ વેબસાઇટ હોત અને એ પાત્રો તેની પર સક્રિય હોત તો?
***

કૌશલ્યાઃ @ કૈકેયી. મારી પર રાવણની પત્ની મંદોદરીની ફ્રેન્ડ રિક્વેસ્ટ આવી છે. શું કરું?

સુમિત્રાઃ મારી પર પણ આવી છે.

કૈકેયીઃ @ કૌશલ્યા. પૂછીને કહીશ.

કૌશલ્યાઃ @ કૈકેયી. કોને? મહારાજને કે મંથરાને? :-))

કૈકેયીઃ @ કૌશલ્યા :-((

***

(વિશ્વામિત્ર ૠષિના આશ્રમમાં)

વિશ્વામિત્રઃ @ શિષ્યો. આજે આપણા ગ્રુપના પેજ પર જુદાં જુદાં અસ્ત્રો કેમ ચલાવવાં તેની વિડીયો મૂકી છે. જોઇ?

લક્ષ્મણ : @ ગુરુદેવઃ હા. એ જોઇને કરેલી પ્રેક્ટિસની વિડીયો અમે અપલોડ કરી છે. જોઇ?

શ્રીરામઃ @ લક્ષ્મણ. આપણે જંગલમાં રહીએ ને ફેસબુક પર હોઇએ, એથી આપણને અસભ્ય બનવાનો અધિકાર મળી જતો નથી. ગુરુદેવની ક્ષમા માગો.

લક્ષ્મણઃ @ ગુરુદેવ. ક્ષમા.

વિશ્વામિત્રઃ @ લક્ષ્મણ. આપી.

***

મહારાજ (રાજા દશરથ): હવે ઉંમર વર્તાય છે.
(આ વિધાન-સ્ટેટસ-ની નીચે ૧૨૭ ‘લાઇક’ દેખાય છે.)

કૈકેયી :-(( :- )))))))))))))

મહારાજઃ@ કૈકેયી. કૈકેયી. હું સમજ્યો નહીં.

કૈકેયીઃ તમારા દુઃખે હું થોડી દુઃખી થઇ, પણ મારા પુત્રને ગાદી મળશે એ જાણીને બહુ રાજી થઇ.

મહારાજઃ કૈકેયી,કૈકેયી. તમે કેટલાં નિષ્ઠુર છો.

કૌશલ્યાઃ @ મહારાજ. એવું ન કહો. કૈકેયી તો મારાં બહેન જેવાં છે.

કૈકેયીઃ @ કૌશલ્યા.આભાર. @મહારાજ. આ ડાયલોગની હજુ વાર છે.

***

વિશ્વામિત્રઃ @ શિષ્યોઃ કોઇ શૂર્પણખા વારેઘડીએ મારું એકાઉન્ટ હેક કરી જાય છે. એ તમારા કોઇના ફ્રેન્ડલીસ્ટમાં છે?

શ્રીરામઃ @ ગુરુદેવ. તપાસ કરીશ. હવે તમે બેફિકર રહેજો.

લક્ષ્મણઃ @ ગુરુદેવ. હું એ શૂર્પણખાને સીધીદોર કરી નાખીશ. તેની આ હિંમત?

વિશ્વામિત્રઃ @ લક્ષ્મણઃ ઓનલાઇન કે ઓફલાઇન? ઓફલાઇન સીધી કરવા જાવ તો શ્રીરામને સાથે રાખજો.

***
(શ્રીરામ-સીતાજી રૂબરૂ મુલાકાત)

સીતાજીઃ આર્ય, તમે ફાર્મવિલ રમો છો?

શ્રીરામઃ ના, સીતે. મને મારાં પ્રજાજનોનાં વાસ્તવિક ખેતરોમાં વધારે રસ છે. તેમનાં ગોચર આપણા શાહુકારો વેચી ન મારે તેની મને અધિક ચિંતા છે. પણ તમે...તમે પણ ફેસબુક પર છો? મને તો તમારું નામ ન દેખાયું!

સીતાજીઃ (સહેજ શરમાઇને) ફેસબુક પર મારું આઇડી ‘જાનકી’ છે. હવે ફ્રેન્ડ રિક્વેસ્ટ મોકલશો ને? શિવધનુષ્ય વાળી હરિફાઇમાં મારા ફ્રેન્ડલિસ્ટમાં હોય એટલા લોકો જ ભાગ લઇ શકશે.

શ્રીરામઃ ફેસબુક પર સાચા ફ્રેન્ડ મળવા એ શિવધનુષ્ય ઉંચકવાથી પણ વધારે અઘરું છે. હું તમને ચોક્કસ રિક્વેસ્ટ મોકલીશ.

***

કૈકેયીઃ @ મહારાજ. તમારી નિવૃત્તિની વાતનું પછી શું થયું?

મહારાજઃ @ કૈકેયી. બસ, નક્કી જ છે. આ રામનવમીથી- ઓહ- એટલે કે બે મહિના પછી...

કૈકેયીઃ અને ગાદી?

મહારાજઃ એ રામને મળશે. @રામઃ બેટા, જાણ્યું?

શ્રીરામઃ @ મહારાજ. જેવી આપની આજ્ઞા.

કૈકેયીઃ @ મહારાજ. એ નહીં બને. રામને તમારે વનવાસ આપવો પડશે અને મારા પુત્રને ગાદી. મારે તમારી પાસેથી બે વસ્તુઓ માગવાની હતી. ભૂલી ગયા?

મહારાજઃ @કૈકેયી. તમે ભૂલવા દો? @ રામ. ક્ષમા, બેટા.

શ્રીરામઃ @ કૈકેયીમાતાજી. જેવી આપની આજ્ઞા.

મહારાજઃ @ રામ. મને કેમ એવી શંકા જાય છે કે કૈકેયીનું એકાઉન્ટ મંથરા ઓપરેટ કરી રહી છે.

કૈકેયીઃ @ મહારાજ. ખબરદાર જો મારું- સોરી- મંથરાનું નામ લીઘું છે તો...

***

(વનમાં વાતચીત)

સીતાઃ કેવી નીરવ શાંતિ..કેવું રમણીય વાતાવરણ..મનમાં ઠંડક છવાઇ ગઇ. કેટલા વખત પછી આવી દિવ્ય અનુભૂતિ થઇ. આર્યપુત્ર, મને લાગે છે કે આપણે કાયમ વનમાં રહેવું જોઇએ.

શ્રીરામઃ સીતે...સીતે...આ જંગલની કમાલ નથી. આ શાંતિ જંગલમાં આવ્યા પછી એકેય વાર ફેસબુક પર ગયાં નથી એની છે. કંપનીઓ કનેક્ટિવિટીના મોટા મોટા દાવા કરે છે, પણ અહીં એકેય કંપનીનું કનેક્શન મળતું નથી.
સીતાઃ ઓહ..તમે ફેસબુકની યાદ ક્યાં અપાવી! કેટલો વખત થયો ફેસબુક પર ગયે. તમે એક કામ ન કરો? પેલું દૂર સુવર્ણ જેવું ચળકતું શું દેખાય છે? કોઇ કંપનીનું ઇન્ટરનેટ કનેક્ટિવિટીને લગતું સાધન તો નથી? જરા તપાસ ન કરો?

શ્રીરામઃ લક્ષ્મણ, તું જરા ઘ્યાન રાખજે. હું આવું.

(થોડી વાર પછી)

શ્રીરામઃ લક્ષ્મણ..લક્ષ્મણ..

લક્ષ્મણઃ (સીતાને) મારે જવું પડશે. તમે અહીં જ રહેજો. હું આવ્યો. (શ્રીરામ પાસે જઇને) શું થયું?

શ્રીરામઃ કંઇ નહીં. જંગલમાંથી ઇન્ટરનેટનો કેબલ પસાર થતો જોયો એટલે સહજ તારા નામની બૂમ પડાઇ ગઇ. તું સીતાને એકલાં મૂકીને આવ્યો?

(દરમિયાન, પર્ણકુટીમાં)

રાવણ (કમ્પ્યુટરના કીડા-‘ગીક’- પહેરે છે એવા ચશ્મા સાથે, સીતાને): તમે જંગલમાં નવાં લાગો છો. ઇન્ટરનેટ કનેક્શન લઇ લીઘું?

સીતાઃ ના, આર્યપુત્ર એના માટે જ ગયા છે.

રાવણઃ અરે? એના માટે બહાર જવાની શી જરૂર છે? અમારી કંપની તમને ઘરે બેઠાં કનેક્શન આપે છે. તમારું લેપટોપ લઇને તમે જરા બહાર આવો.
(ત્યાર પછી શું થયું હશે એ કહેવાની જરૂર ખરી?)

***

લક્ષ્મણઃ ભાઇ, મેં ફેસબુક પર ‘સર્ચ સીતામાતા’ પેજ બનાવી દીઘું છે. તેમાં સભ્યસંખ્યા સતત વધી રહી છે. વાનરો અને રીંછ પણ જોડાયાં છે.

શ્રીરામઃ (દુઃખી અવાજે) એમાંથી લંકાનું કોઇ છે?

લક્ષ્મણઃ હા, વિભીષણ કરીને કોઇ છે. એ કહે છે કે એણે સીતાજીને લંકામાં જોયાં છે.

શ્રીરામઃ શું વાત છે! વિભીષણ એટલે રાવણના ભાઇ.

લક્ષ્મણઃ એમનું રાજકારણમાં કંઇ ચાલતું નહીં હોય, એટલે ફેસબુક પર લાગે છે.

શ્રીરામઃ એવું ન કહીએ, લક્ષ્મણ. એ આપણને મદદ કરવા માગે છે.

***

રાવણ ફેસબુકનો એવો બંધાણી હતો કે ચોવીસે કલાક તે ફેસબુક પર પડ્યો-પાથર્યો રહેતો. એટલે ઘણા લોકો રમૂજમાં કહેતા કે તે દસ માથાં ને વીસ હાથ વડે ફેસબુક પર મચી પડે છે. તેમાંથી એવી ગેરસમજ થઇ કે રાવણને ખરેખર વીસ હાથ ને દસ માથાં છે. શ્રીરામે સૌથી પહેલાં રાવણને ફેસબુક પર પડકાર્યો હોત તો?

શ્રીરામઃ @રાવણ. પ્રોફાઇલમાં અરવિંદત્રિવેદીનો ફોટો મૂકીને તમે મને છેતરી નહીં શકો. હું સીતાને લેવા આવી રહ્યો છું. સાવધાન.

રાવણઃ લંકામાં પગ મૂકવો એ ફેસબુક પર લડાઇ કરવા જેટલું સહેલું નથી.

શ્રીરામઃ અમારી પાસે આખી વાનરસેના અને રીંછસેના છે.

રાવણઃ ફેસબુક પર વાનરસેનાના ઉપદ્રવની ક્યાં નવાઇ છે? પણ લંકા આવવા માટે તમારે દરિયો ઓળંગવો પડશે.

શ્રીરામઃ અમારી પાસે હનુમાન છે. એ દરિયા પર પુલ બનાવી દેશે.

રાવણઃ તાઇવાન ને જાપાનની ટેકનોલોજી વિશે સાંભળ્યું છે. આ હનુમાન વળી ક્યાંથી આવ્યા?

શ્રીરામઃ એ નખશીખ ભારતીય છે.

રાવણઃ તો પછી મારી સાથે એમને શું વેર છે? તમિલ છે?

શ્રીરામઃ એ અધર્મ સામેની લડાઇમાં મારી મદદ કરી રહ્યા છે. હવે તમારી હાર નક્કી જાણજો.

રાવણઃ તમે હજુ મને ઓળખ્યો નથી. મારી હાક છેક દેવલોક સુધી વાગે છે.

શ્રીરામઃ ફેસબુક પર ફાંકા મારવા એક વાત છે ને મેદાનમાં લડાઇ કરવી જુદી વાત છે. અહીં શું કામ સમય ને હૃદય બગાડવાં? રણમેદાનમાં મળીશું. @ સીતા. જો રાવણ તને ફેસબુક વાપરવા દેતો હોય તો...તારા દુઃખના દિવસ પૂરા થાય છે. હું આવી રહ્યો છું.

Saturday, July 30, 2011

તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.


તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.

તારી હથેળીની ભાષા વાંચી દે એવું
સોફટવેર સ્પર્શોનું કેવું ?
સપનાનું ફોલ્ડર કૂંપળની જેમ હું તો
સાચવીને રાખું છું એવું.
નેટ ઉપર આખ્ખુંય ગગન છલકાય
અને ખાલીખમ પાંપણની હેલ.


તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.

આખાયે સ્ક્રીન ઉપર ઉદાસી પાથરીને
ઉઝરડા ગોઠવું છું ફાઈલમાં.
ડૂસકાંઓ ડિલીટ કરું તો ય સાલ્લાઓ
વિસ્તરતા જાય છે માઈલમાં.
ટહુકાથી ખીચોખીચ ભરેલી વેબસાઈટ
મહેંદી ને મોરલાનું સેલ.


તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.

તારી ઑફબીટ આંખ્યુએ ડિઝીટલ સપનાંનો
ઈમેલ મૂક્યો છે મારી આંખમાં.
પાંપણનો પાસવર્ડ એન્ટર કરીને હું તો
સૂરજ ઉગાડું બારસાખમાં.
દરિયો, વરસાદ, નભ, ચાંદો ને તારાની
વહેંચાતી કેવી રે ટહેલ !


તને ટેરવેથી SMS મોકલું ને
આંખોથી મોકલું ઈ-મેલ.

– ડૉ. કનૈયાલાલ ભટ્ટ

Wednesday, May 11, 2011

“Mountain Story”


“Mountain Story”



"A son and his father were walking on the mountains.
Suddenly, his son falls, hurts himself and 
screams: "AAAhhhhhhhhhhh!!!"
To his surprise, he hears the voice repeating, somewhere in the mountain: "AAAhhhhhhhhhhh!!!"
Curious, he yells: "Who are you?"
He receives the answer: "Who are you?"
And then he screams to the mountain: "I admire you!"
The voice answers: "I admire you!"
Angered at the response, he screams: "
Coward!"
He receives the answer: "Coward!"
He looks to his father and asks: "What's going on?"
The father 
smiles and says: "My son, pay attention."
Again the man screams: "You are a champion!"
The voice answers: "You are a champion!"
The boy is surprised, but does not understand.
Then the father explains: "People call this ECHO, but really this is LIFE.
It gives you back everything you say or do.
Our life is simply a reflection of our actions.
If you want more love in the world, create more love in your heart.
If you want more competence in your team, improve your competence.
This relationship applies to everything, in all aspects of life;
Life will give you back everything you have given to it."
YOUR LIFE IS NOT A COINCIDENCE. IT'S A REFLECTION OF YOU!"

Friday, May 6, 2011

ફેસબુક પર પણ એક દુનિયા વસે છે


ટુથપેસ્ટ ની પહેલા ફેસબુક ને રોજ ચાખે

કોમેન્ટ ને લાઇક્સ નો ચોખ્ખો હિસાબ રાખે

ભૂમિતિ ની રેખા ને ભૂગોળ ના પર્વત ચર્ચે

ક્રિકેટ-પોલીટીક્સ ની ચર્ચા માં દિવસ ખર્ચે

વાત શીલા – મુન્ની – ટીંકુ ની માંડે

ફેસબુક પર રહી ને ફેસબુક ને ભાંડે

રજનીકાંત ના જોક્સ ને નરેશ કનોડિયા ની વાતો

બધીર ની વાતો, અધીર અમદાવાદી ની લાતો

અહીં જુના મિત્રો મળે ,પાછલા દિવસોની યાદ સળવળે

શિક્ષક, સગા,પાડોશી ને એક સાથે મળવાનો અવસર મળે

ફોટા, મુક્તક, શાયરી થી ફેસ-વોલ સુશોભિત થાય

કંકોત્રી બની રોજ ઇવેન્ટ ના નોટીફીકેશન ઠલવાય

ટીવી ના કલાકાર ને થીયેટર ના નાટ્યકાર

રેડિયો ના RJ અને અખબારો ના પત્રકાર

કેહવાતી દુનિયા નો આદમી, અહી રડે ને હસે છે

ચોક્કસ, આ ફેસબુક પર પણ એક દુનિયા વસે છે

Friday, April 8, 2011

Poem in Hindi - आरम्भ है प्रचण्ड


आरम्भ है प्रचण्ड
बोले मस्तकों के झुण्ड
आज जंग की घड़ी की तुम गुहार दो) 2
आन बान शान या कि जान का हो दान
आज इक धनुष के बाण पे उतार दो) 2
आरम्भ है प्रचण्ड
(मन करे सो प्राण दे
जो मन करे सो प्राण ले
वही तो एक सर्वशक्तिमान है) 2
कृष्ण की पुकार है
ये भागवत का सार है
कि युद्ध ही तो वीर का प्रमाण है
कौरवों की भीड़ हो
या पांडवों का नीड़ हो
जो लड़ सका है वो ही तो महान है
जीत की हवस नहीं
किसी पे कोई वश नहीं
क्या ज़िंदगी है ठोकरों पे मार दो
मौत अन्त है नहीं
तो मौत से भी क्यूँ डरें
ये जाके आसमान में दहाड़ दो
आरम्भ है प्रचण्ड ...
(हो दया का भाव
या कि शौर्य का चुनाव
या कि हार का हो घाव
तुम ये सोच लो) 2
या कि पूरे भाल पर
जला रहे विजय का
लाल लाल ये गुलाल
तुम ये सोच लो
रंग केसरी हो या
मृदंग केसरी हो या
कि केसरी हो ताल
तुम ये सोच लो

जिस कवि की कल्पना में
ज़िंदगी हो प्रेम-गीत
उस कवि को आज तुम नकार दो
भीगती मसों में आज
फूलती रगों में आज
आग की लपट का तुम बघार दो
 (आरम्भ है प्रचण्ड
बोले मस्तकों के झुण्ड
आज जंग की घड़ी की तुम गुहार दो) 2
आन बान शान या कि जान का हो दान
आज इक धनुष के बाण पे उतार दो) 2
आरम्भ है प्रचण्ड

Saturday, April 2, 2011

એક વાર ડોક્ટર પાસે એક દરદી ગયો . .........

એક વાર ડોક્ટર પાસે એક દરદી ગયો .
દર્દી : મારે મારી બરાબર સારવાર કરાવવી છે
 ..
ડોક્ટર: તમારે સામેના ડોક્ટર પાસે જવું જોઇએ . હું તો પશુઓનો ડોક્ટર છું
 .
દર્દી : ના હું તમારી પાસે આવ્યો છું , તે બરાબર છે
 .
ડોક્ટર: અરે , ભાઇ તમે તો માણસ જેવા લાગો છો . છતાં કેમ આમ બોલો છો
 ?
દર્દી : હું કુતરાની જેમ આખી રાત મારા કામના ઢસરડાને યાદ કરીને જાગુંછું
 .
ઘોડાની જેમ સવારે વહેલો ઉઠી જાઉં છું
 ..
હરણની જેમ જોબ પર જવા દોડું છું
 .
આખો દીવસ ગધેડાની જેમ કામ કરું છું
 .
વરસના બારે મહીના ઘાંચીના બળદની જેમ ગોળ ગોળ ફર્યા કરું છું
 .
મારા બોસની આગળ પુંછડી પટપટાવું છું
 .
મારા બાળકોની સામે વાંદરાની જેમ નાચું છું
 .
મારી બૈરી આગળ સસલા જેવો નરમ ઘેંશ થઇ જાઉં છું
 .
ડોક્ટર: અરે ! પહેલેથી કહેવું જોઇએને તમે અમેરીકાથી આવો છો.....


Monday, February 21, 2011

Two Frogs





A group of frogs were traveling through the woods, and two of them fell into a deep pit. When the other frogs saw how deep the pit was, they told the two frogs that they were as good as dead. The two frogs ignored the comments and tried to jump up out of the pit with all their might. The other frogs kept telling them to stop, that they were as good as dead. Finally, one of the frogs took heed to what the other frogs were saying and gave up. He fell down and died.

The other frog continued to jump as hard as he could. Once again, the crowd of frogs yelled at him to stop the pain and just die. He jumped even harder and finally made it out. When he got out, the other frogs said, "Did you not hear us?" The frog explained to them that he was deaf. He thought they were encouraging him the entire time.

This story teaches two lessons:

1. There is power of life and death in the tongue. An encouraging word to someone who is down can lift them up and help them make it through the day.

2. A destructive word to someone who is down can be what it takes to kill them.

Be careful of what you say. Speak life to those who cross your path. The power of words... it is sometimes hard to understand that an encouraging word can go such a long way.
Anyone can speak words that tend to rob another of the spirit to continue in difficult times.
Special is the individual who will take the time to encourage another. 

Tuesday, February 1, 2011

અશ્વિની ભટ્ટની નવલકથામાંથી થોડુંક; ભાગ ૨


અશ્વિની ભટ્ટ


ગુજરાતી સાહિત્ય ના એક મહાન લેખક છે
થોડા વિરામ બાદ શ્રી અશ્વની ભટ્ટ ની નવલકથાઓ માં ના વધુ અંશ રજુ કરું છું
ગમે તો વધાવજો; વધારે મેહનત કરવાનું પ્રોત્સાહન મળશે...





આશકા માંડલ - એક અદભૂત નવલકથા, 

કોઈ પણ પાત્ર હોય, કે સ્થળ હોય - તેના પર પુરતું સંશોધન કરીને એને આલેખવાની અશ્વિની ભટ્ટ ની એક આગવી શૈલી છે. 
હમીરગઢ હોય કે ખારોડ ચન્ગોડી, ઝીણા માં ઝીણી બાબત ને કાગળ પર રજુ કરવાની પદ્ધતિ ને કારણે તેઓ લોકભોગ્ય લેખક બન્યા છે.
પાત્ર લેખન ની બાબત માં તેમને ગુજરાતી ભાષા ના લિયો ટોલ્સટોય ગણી શકાય.
હમીરગઢ ના મહારાજા વિરભદ્રસિંહ, શુરજીતસિંહ, શરનસિંહ, અનુપ, સીગાવળ, શ્રીદેવી, આશકા, પીટર, સાન્દ્રા, પુરણસિંહ, પૃથ્વીસિંહ, નોબત આમ અધધ કહી શકાય તેવા શાનદાર પાત્રો અને એવા જ જાનદાર એક્શન સિક્વન્સ. 
મોટેભાગે એમની નવલકથાઓ માં ગન્સ એન રોઝીસ નું અનિવાર્ય કોકટેલ અને એની પાછળ રહેલું કાતિલ સસ્પેન્સ. 
સીગાવલ નું શરનસિંહ ના ફ્લેશબેક માં થી જાગવું અને સખીરામ નું મોત.. આ બે ઘટના વચ્ચે કોઈ ખાસ સમય નથી પણ એનું વર્ણન એને વધુ રોમાંચક બનાવે છે..


"આશકા માંડલ"
તેના અવાજમાં નશો હતો. સંવેગની ભરતીથી ઉશ્કેરાયેલી ઓરતનો મને અનુભવ ન હતો તેવું કહું તો હું જુઠ્ઠો છું. મને તેના શરીરમાં, તેની આંખોમાં, મારાં શરીરને, મારાં અંગોને શોધતાં તેના હોઠોમાં એ ઉન્માદ દેખાયો. જો હું પોતે એ પળે આશકા-મય ન હોત તો મેં એને માણી હોત.

“આશકા માંડલ”
ક્યારેક હું એવી પરિસ્થિતિમાં મુકાતો કે જેથી મારે એ યુવતીઓમાંથી એકાદ સાથે 'વીક-એન્ડ' ગાળવાનો આવે. આવી મુલાકાતો, આવો સંસર્ગ મને ગમતો નહિ એવું કહું તો હું હિપોક્રિટ કહેવાઉ. મઘમઘતા અત્તરો, સુંદર વસ્ત્રો, આભૂષણો, છેલ્લી ઢબના વેસ્ટર્ન કોસ્મેટિક્સ, શેમ્પેન, ગોલ્ફ અને ઘોડેસવારી... પારાવાર વિવેક અને રાજકુટુંબ ઘરાનાની અસ્મિતા, તસતસતા દેહ અને આંજી નાખે તેવા રૂપથી મઢેલી એ યુવતીઓનો સહવાસ હું માણતો. ઉશ્કેરાટ પણ અનુભવતો. જિન્સી આવેગો આવતા છતાં કંઇક એમાં ખૂટતું. પણ આશકાને જોઇને હું એ બધું વીસરી ગયો હતો. જાણે પહેલી અને છેળ્લી વાર હું કોઇ સ્ત્રીને જોતો હતો. સર્વાંગસંપૂર્ણ મૂર્તિને જોતો હતો. મારા મનમાં અને શરીરમાં શું ચાલી રહ્યું હતું તે વર્ણવવા મારી પાસે શબ્દો નથી. મને જે થતું હતું તે ક્યારેય થયું ન હતું. શું થતું હતું તે કહી શકતો નથી. કદાચ એ જ પ્રેમ હશે. કદાચ પ્રેમની વ્યાખ્યા એ રોમાંચ જ આપી શકે. ગમે તેમ આશકાન સાંનિધ્યમાંથી હું એક પળ પણ અળગો થવા તૈયાર ન હતો.

“આશકા માંડલ”
મારા ગાલ અને હોઠ તેની છાતીમાં ડૂબ્યા. દમ-બ-દમ ઊછળતા સીનાના સ્નિગ્ધ સ્પર્શમાં હિમાલયની શીતળતા હતી. સ્પર્શાનંદમાં તેણે આંખો મીંચી લીધી અને તેને નજીક ખેંચી લીધી. એ ક્ષણોમં નિર્વાણની અનુભૂતિ હતી. રોમરોમમાંથી ઉત્સર્ગ પામતી ઊર્જાનું કેન્દ્રીકરણ થતું હતું.

એ ઘડી, એ સ્પર્શ, એ સંવેગ, એ ભડભડતી જ્વાલામાંથી આવતી શીતળતા... માઇ ગોડ ! તેના હોઠ ! તેનું ગળું ! તેનું બહેતરીન સ્તનયુગ્મ ! તે ચિત્કારી રહી અને હું ચુંબનો કરતો રહ્યો. તેના અવરોધમાં મને આહ્વાન દેખાતું. તેના પ્રતિકારમાં મને પ્રેરણા સાંપડતી હતી.

'
નહિ.. નહિ..' તે બોલતી રહી પણ મને એ સંભળાતું ન હતું. મને તેનો આસવ ચડ્યો હતો. મારી જાત પર હું કાબું ખોઇ બેઠો હતો. હું કેવળ એક આદમ હતો અને સામે ઇવ ઊભી હતી. મને શું ઇજા થઇ હતી, આવતીકાલે આ સૃષ્ટિમાં મારે શું કરવાનું આવશે, તેના કોઇ પણ વિચાર વગર, તેના આખા દેહને મારી ભીતરમાં સમાવી લેવા માંગતો હતો. મેં તેને લગભગ ઊંચકી લીધી હતી. મને કેવળ તે જ દેખાતી હતી. અદ્વૈતના આવિષ્કારની માફક એક જ સત્ય લાગતું હતું. તે... તે મારાથી બચવા માગતી હતી કે મારાથી અપ્રસન્ન થઇને પતિકાર કરતી હતી કે પછી નકાર કરીને મને પ્રેરતી હતી તે મને સમજાતું ન હતું.



"ફાંસલો"
દરેક સબંધમાં સીમાઓ હોય છે, પણ મૈત્રીમાં નહિ. મૈત્રી તો અમાપ અસીમ સંબંધ છે. તેમાં ક્યારેય ગણતરી નથી હોતી. હોય છે માત્ર 'કમીટમેન્ટ', સ્વેચ્છાએ સ્વીકારેલું કોઇ આચરણ્.. વચનબધ્ધતા...



"અંગાર"
આસંગ એ આરાધના છે. સર્જ્નાત્મક કર્મ છે. પ્રકૃતિક્રમની સહજ પ્રક્રિયા છે. ઉત્સર્પણ છે. જે લોકો તેને યજ્ઞ તરીકે પિછાણે છે તે જ તેના પાવિત્ર્યને સમજે છે. આ સમજ એ જ ખરો સંયમ છે. એ જ યમનિયમ છે.

"અંગાર"
જગતમાં પોતે જીવવું કે ન જીવવું તેનો નિર્ણય કરવાનો માણસનો અબાધિત અધિકાર હોવો જોઇએ.


"અંગાર"
પ્રબુધ્ધતાનો માર્ગ ચિદાનંદ શક્ય છે અને સતચિત આનંદ કેવળ આસંગથી પ્રાપ્ત થાય છે. કારણ ત્યાં ઊર્જા અને ઊર્મિ, શક્તિ અને શરીર(પદાર્થ) એકરૂપ થાય તેવી પરાકાષ્ઠા સર્જાય છે. એ પરાકાષ્ઠાનો અહર્નિશ અનુભવ કરવાની એવી સ્થિતિએ પહોચવું કે જ્યારે શરીરનો ખપ ન રહે અને શરીર પોતે જ એક ઊર્જા બની રહે.

“અંગાર”
કામુકતાનો અતિરેક એક સાપેક્ષ પરિસ્થિતિ છે. આવેગનું શમન કે આવેગ પર સંયમ રાખી શકતા લોકોમાં આવેગનું અસ્તિત્વ નથી તેમ કહેવું ખોટું છે. બાહ્યાચારે જે આવો સંયમ નથી રાખી શકતા તે જ લોકો દૃષ્ટિમાં આવે છે. બાકીનાઓ પવિત્રાત્માઓ છે તેવું માનવાને કોઇ કારણ નથી. જે નૈસર્ગિક છે તેની અવહેલના જ દર્દ છે. તેને જ આપણે સમજીએ તે અર્થહીન છે અને એ દર્દનો નિકાલ સમજમાં છે. તંત્રનો એ સિદ્ધાંત છે. નૈસર્ગિક સહજવ્રુત્તિને આનંદવાનો માર્ગ એ જ સિદ્ધિ છે.

“અંગાર”
મૃત્યુ પર ત્યારે જ વિજય મળે છે જ્યારે માણસ તેની અનિવાર્યતાને સહજતાથી સ્વીકારી લે છે. આપણે સૌ પળે પળે મૃત્યુ તો પામીએ જ છીએ. શાશ્વત તો કશું છે જ નહિ. અને જે શાશ્વત છે તે ક્યારેય જીવંત નથી હોતું.

શાશ્વત્પણું જડતામાં છે, જે ચેતન છે તે શાશ્વત ન હોઇ શકે. નિજાનંદની મસ્તી મેળવી લેવી તે જ મોક્ષ છે. જો આત્મા અમર હોય, મહાભૂતના કે ઇશ્વરના કોઇ અંશરૂપે શાશ્વત હોય તો એ આત્મા પાસે કશી સંવેદના હોય નહિ.

અને જેને સંવેદના નથી તેને માટે અસ્તિત્વ્ ઉદય, વિલય, દુઃખ, સુખ, આનંદ, શોક એવાં કોઇ ઉપહિતોની જરૂર હોતી નથી.

“અંગાર”
સામાન્ય આલિંગન, ચુંબન કે જિન્સી આવેગના પૂર્વારંભો પૂરા થાય ત્યાંથી જ ધ્યાનની શરૂઆત થાય છે અને આસંગમાં તેની પરાકાષ્ઠા સર્જાય છે ત્યારે તે ક્ષણે 'સ્વ' નું વિસર્જન થાય છે અને આપણે સૌ સમયવિહીન અવકાશમાં ફેરવાઇ જઇએ છીએ. જે લોકો એ નથી સમજી શકતા તે બધા જ પ્રાણીસહજ આનંદ મેળવે છે, ચિદાનંદ નહિ. આનંદના બાહ્ય સ્વરૂપ કરતાં આનંદનું ભીતરનું ચેતસ જ્યારે સમગ્ર શરીરમાં છવાય છે ત્યારે માણસમાત્રમાં સૌંદર્ય પેદા થાય છે.

સેક્સ એ પ્રેમ નથી. પ્રેમના અનેક આવિષ્કારમાંનો એક છે. એ ચિહન છે. એક માણસ તેના મિત્રને ભેટે છે કારણ મિત્રના મિલાપથી તેને જે આનંદ થાય છે તે આનંદ પ્રદર્શિત કરવા માટે તેની પાસે બીજું કોઇ માધ્યમ નથી. જો એવું કોઇ માધ્યમ હોય તો આપણે જેને સેક્સ કહીએ છીએ તેવું કશું હોત નહિ.

“અંગાર”
ઐહિક આનંદ જ્યારે આત્માને પણ આનંદમય બનાવે છે ત્યારે જ સાચું લગ્ન રચાય છે. પ્રેમ અને અહમ ક્યારેય સાથે સંભવી ન શકે. અહમનો વિન્યાસ પ્રેમને નષ્ટ કરે છે અને પ્રેમની સ્થાપના અહમ વિલોપાય પછી જ થઇ શકે છે. 'હું તને ચાહું છું' આ શબ્દો વાપરવા પડે છે કારણ કે ભાષા વગર આપણે કશું સમજી શકતા નથી. સમજાવી શકતા નથી. ભાષાથી જ્ઞાન સંપાદન થઇ શકે છે. વિજ્ઞાની બની શકાય છે. તર્કપંડિત થવાય છે પણ પ્રેમનો મર્મ, પ્રેમની દિવાનગી, પ્રેમની સૃષ્ટિ, આનંદનો ભાવ કે નિજાનંદની પરિસ્થિતિ ભાષાથી સમજાવી કે સમજી શકાતી નથી. જે એ સમજી શકે છે તે જ પ્રબુદ્ધ છે.
­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­